Ks. Ludwik Ostaszewski [1] – od. VIII.1962 do 1964

Ostaszewski Ludwik urodził się 23 sierpnia 1906 roku we wsi Wyszczele w parafii Sońsk, w rodzinie zamożnych gospodarzy. Lata dziecięce spędził przy rodzicach chodząc do klasy trzeciej i czwartej w szkole w Ciemniewie. Po skończeniu czwartego oddziału zdał egzamin do pierwszej klasy państwowego gimnazjum w Ciechanowie. W 1918 roku – jako uczeń tamtejszego gimnazjum – patrzył na tworzenie się po latach niewoli niepodległego Państwa Polskiego. Po ukończeniu 4 klas przeniósł się w 1922 roku z Ciechanowa do Gimnazjum im. św. Stanisława Kostki w Płocku, gdzie w 1926 roku otrzymał świadectwo dojrzałości.

Po uzyskaniu matury wstąpił do miejscowego Wyższego Seminarium Duchownego, gdzie w latach 1926-1932 odbywał studia filozoficzno-teologiczne, po skończeniu których 19 czerwca 1932 roku otrzymał święcenia kapłańskie w bazylice katedralnej z rąk arcybiskupa Antoniego Nowowiejskiego.

Pracę duszpasterską rozpoczął jako wikariusz i prefekt szkół średnich w Serocku, u proboszcza i swojego krewnego ks. prałata Franciszka Kuligowskiego. Pod jego kierownictwem zajął się organizowaniem parafialnej Akcji Katolickiej. Był asystentem kościelnym Katolickiego Stowarzyszenia Kobiet, Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Męskiej i Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Żeńskiej (…).

Lata wojny i okupacji spędził jako proboszcz w pobliskim Popowie. 27 września 1946 roku mianowany został proboszczem parafii pod wezwaniem św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Dobrzyniu nad Drwęcą. Praca w parafii trwała 3 lata. W 1949 roku został aresztowany i oskarżony o działalność polityczną. Wyrokiem sądu skazano go na 8 lat więzienia, ale sąd apelacyjny zmniejszył karę do lat 6. Osadzono go najpierw w więzieniu w Toruniu, a następnie odsiadywał karę więzienia w Zakładzie Karnym we Wronkach. Zwolniony na mocy amnestii opuścił miejsce odosobnienia 29 marca 1953 roku i otrzymał probostwo w Ciachcinie koło Płocka, gdzie pracował przez 3 lata. Od 1 sierpnia 1956 roku powrócił do Serocka, tym razem na stanowisko proboszcza, po zrzeczeniu się probostwa przez ks. F. Kuligowskiego, u którego zaczynał przed wojną pracę kapłańską. Ksiądz senior Kuligowski – pomimo sędziwego wieku – pomagał krewnemu w pracy duszpasterskiej i dożywał przy nim, obchodząc między innymi 60-lecie swojego kapłaństwa. Praca ks. Ludwika Ostaszewskiego w Serocku trwała do 1962 roku.

W sierpniu 1962 roku otrzymał probostwo w Gójsku, organizował pieszą pielgrzymkę do Skępego na święto Narodzenia Matki Bożej, przez jakiś czas pomagał mu w duszpasterstwie ks. Arkadiusz Bonecki. W roku 1964 miał ponownie konflikt z prawem i zrezygnował z probostwa. Opuścił parafię i jako rezydent przebywał przez jakiś czas u swego kolegi ks. S. Morko w Drążdżewie. Będąc jeszcze sprawnym fizycznie przeniósł się do Warszawy, gdzie wkrótce został zaangażowany do pracy duszpasterskiej jako spowiednik w kościele ojców jezuitów na Starym Mieście. Prawie 15 lat pracował jeszcze i pomagał duszpastersko w parafii Matki Boskiej Różańcowej na Bródnie, w kościele Nawiedzenia N. M. Panny na Nowym Mieście i w kaplicy sióstr szarytek na Krakowskim Przedmieściu. W czerwcu 1982 roku obchodził 50-lecie kapłaństwa, ciesząc się dobrym zdrowiem i samopoczuciem. Zmarł 8 lipca 1985 roku w Warszawie i tam został pochowany na Cmentarzu Bródnowskim.

[1] Na podstawie biogramu Ks. Michała Mariana Grzybowskiego. [w:] Ks. M. M. Grzybowski, Duchowieństwo diecezji płockiej wiek XX, Tom 1 cz. 1, Płock 2007, s. 399-401.