Ks. Bronisław Płosajkiewicz[1] – 1935-1936
Bronisław Płosajkiewicz urodził się 30 września 1867 roku w Oporowie koło Kutna. Do szkoły powszechnej uczęszczał w Oporowie, zaś wykształcenie w zakresie szkoły średniej zdobył w 1893 roku, w Seminarium Nauczycielskim w Łęczycy. Jako nauczyciel uczył w szkole w Białynie, a potem w Szczawinie Kościelnym. Tu zrodziło się powołanie do kapłaństwa. W 1898 roku wstąpił do Seminarium Duchownego w Płocku, otrzymując 14 lipca 1901 roku diakonat, zaś 25 maja 1902 roku święcenia kapłańskie z rąk biskupa Jerzego Szembeka, miał wówczas 35 lat.
Pracę duszpasterską rozpoczął na wikariacie w Myszyńcu, lecz już w grudniu 1902 roku przeniesiony został na wikariat do Ostrołęki, gdzie pełnił także obowiązki prefekta w miejscowych szkołach. W 1905 roku mianowano go wikariuszem w Rogotwórsku, gdzie wspierał proboszcza ks. Leona Radwańskiego, a po jego śmierci został proboszczem w Rogotwórsku i pracował tam do 1907 roku. 22 sierpnia 1907 roku otrzymał nominację na administratora parafii Miszewo Murowane, a 20 lutego 1911 roku został jej proboszczem. 1 maja 1916 roku przeniósł się na probostwo w Zakrzewie, z siedzibą w Kępie Polskiej. Tu przeżył lata pierwszej wojny światowej. W czasie pobytu w parafii Zakrzewo procesował się ze swoją rodziną w sprawach spadku po swoim bracie Ludwiku, który kiedyś pomagał Bronisławowi w zdobyciu wykształcenia. Z zachowanych akt można wnioskować, że nie był człowiekiem łatwym w pożyciu, często bywał w sądach, procesując się z bliskimi. 20 października 1928 roku pożar strawił wszystkie zabudowania gospodarcze proboszcza – stodołę, szopę, stajnię, spichrz i chlewy, spaliło się także zboże, maszyny i narzędzia rolnicze; straty oszacowano na 4500 zł. Ks. Płosajkiewicz, przygnębiony tymi wydarzeniami, poprosił o przeniesienie do innej parafii. Jesienią 1928 roku otrzymał nominację na probostwo w Trębkach w dekanacie gąbińskim, gdzie pracował do 1935 roku.
24 maja 1935 roku przeniósł się do parafii Gójsk w dekanacie sierpeckim, gdzie pracował prawie półtora roku. Jak zapisano w protokółach wizytacyjnych, bardziej był stolarzem i murarzem niż pasterzem. Sam wykonał ławki do kościoła, przebudował ściany w plebanii, stawiał piece, co odbywało się kosztem pracy duszpasterskiej.
Po osiągnięciu 70 lat, na własną prośbę przeszedł na emeryturę i przeprowadził się do Izabelina. Przez trzy lata dojeżdżał i obsługiwał zakład ociemniałych w Laskach, a na czas wojny zamieszkał tam na stałe. Po zakończeniu działań wojennych, zgłosił się w lutym 1945 roku do pracy w diecezji płockiej i otrzymał probostwo w Łętowie, gdzie pracował do 1 grudnia 1946 roku. 1 grudnia 1946 roku przeniósł się do parafii Dulsk w dekanacie rypińskim, a w październiku 1949 roku zrzekł się parafii i zamieszkał w Izabelinie.
Zmarł 30 czerwca 1959 roku. Pochowany został na cmentarzu w parafii Lipków w archidiecezji warszawskiej. Żył lat 92, w tym 57 lat w kapłaństwie.
[1] Na podstawie biogramu Ks. Michała Mariana Grzybowskiego. [w:] Ks. M. M. Grzybowski, Duchowieństwo diecezji płockiej, Tom 1 cz. 2, Płock 2008, s. 294-295.